پرنده عشق

پرنده عشق

شبی پرسیدمش با بی قراری به غیر از من کسی دوست میداری زچشمش اشکشد از شرم جاری میان گریه هایش گفت اری

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی** دل ز تنهایی به جان آمد خدایا همدمی** چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو** ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی** خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم** کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی** سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چو گل** شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی** در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست** ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی** اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست** رهروی باید جهان سوزی نه خامی بی غمی** آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست**

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم آبان 1388ساعت4:53 قبل از ظهرتوسط نسیم | |

برای گل عشقم

من از سنگ‏ها و ابرها و برگ‏ها برترم؛ چون دلم هنوز تنگ مي‏شود براي تو. تويي كه سرنوشت روزهاي زندگي من دست توست. من به راز اعداد، ايمان دارم؛ فقط به خاطر شمردن مهرباني‏هاي تو

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم آبان 1388ساعت4:48 قبل از ظهرتوسط نسیم | |

همه رفتن و من ماندم

هوا سرد است و نم ناک

صدای رعد و برق و سو سو ی باد رنج اور از دور صدایی میاید

گرد باد جدایی در راه است و من در حال گریز همه دوستانم را بلعید و من در بیابان تنها ماندم

+نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت2:48 قبل از ظهرتوسط نسیم | |

هر چند امیدی به وصال تو ندارم** یک لحظه رهایی ز خیال تو ندارم** ای چشمه ی روشن منم آن سایه که نقشی** در اینه ی چشم زلال تو ندارم** می دانی و می پرسیم ای چشم سخنگوی** جز عشق جوابی به سوال تو ندارم** ای قمری هم نغمه درین باغ پناهی** جز سایه ی مهر پر و بال تو ندارم** از خویش گریزانم و سوی تو شتابان** با این همه راهی به وصال تو ندارم